สมัยเป็น มิบิ เหอๆ ทำไมเราไม่เคยเห็นรูปนี้ว่ะ เพิ่งค้นเจอ
.............................................
"กลางคืนของกรุงเทพปลายๆ เดือนธันวาคมจนถึงต้นปีของปีใหม่ มันรู้สึกว่าหนาวจัง
เป็นปีหนึ่งของอีกหลายปีที่รู้สึกว่า อากาศเย็นสบายจังเลย
ได้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตัวเดิม เพื่อแต่งเติมความสุขให้กับชีวิตยามเหงา
หรือประมาณว่าเบื่อนั่นแหละ มีสิ่งที่ผ่านมามากมายหลายอย่างกับชีวิตของคนๆ นึง
แบบเราอย่างไม่น่าเชื่อ ได้พบกับผู้คนมากมายหลายรูปแบบ ทั้งดี และไม่ดี
แต่รู้สึกนั้นนั่นแหละ...ต่างคนต่างจิต ต่างใจ ต่างการดูแลเลี้ยงดู และเติบโต
ก็มักจะมองอะไรแบบปลงๆ เสมอ...ว่า คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเค้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร
เติบโตมาอย่างไร ก็จะไม่โกด ไม่เกลียด ไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งนั่นๆ ดีกว่า
เพราะว่าถ้าคนเรานิสัยเหมือนกัน......ก็จะไม่มีคำบัญญัติ และ เรียกว่านิสัยกัน
ถึงมีการให้คะแนน จิตพิสัย กันเลยใช่ไหมล่ะ.......
เพราะว่ามันเป็นส่วนหนึ่งสำคัญของชีวิต
ในการเติบโต สู่สังคม ที่ออกจะมีเปลือกนอกที่แข็งแบบนี้........... "การต่อสู้กับสิ่งรอบตัว ข้างกาย ไม่ใช่เรื่องง่าย
ที่เหมือนกับการต่อสู้ของการเล่นเกมออนไลน์.... การแพ้ในเกม
มันรู้สึกถึงว่าเสียดายและเสียใจที่แพ้ แต่ก็นั่นแหละ ...
มันสามารถ Continue เริ่มใหม่ได้ใช่ไหมละ ดีไม่ดีไปเริ่ม ณ จุดที่พ่ายแพ้ก็เป็นได้.......
แต่กับชีวิตเราที่เราพยายามประคองมันไว้เนี่ย มันไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ ณ ที่จุดพ่ายแพ้ได้
หรือถ้าทำได้ ก็มีโอกาสน้อยเสียเหลือเกิน ถ้าจะทำมัน......
การพลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตก็มีหลายครึ้งเหมือนกัน.....ด้วยความที่ไม่รู้จักพอกับสิ่งที่ได้รับ
เมื่อมีคนให้ ก็มักจะอยากได้จากเค้าอีกมากขึ้นกว่าเดิม......
รู้สึกว่า ผู้ให้ จะต้องให้ชั้นมากขึ้นไปอีก ด้วยนาทีที่รู้สึกว่า เราเพียงแค่ต้องการได้
และจะต้องได้มากกว่านี้ โดยที่ไม่ได้เคยรู้เลยว่า........
คน ๆนั้น ก็พร้อมที่จะเดินจากไปจากเราเหมือนกัน
เพราะความอดทนของคนเรามีขีดจำกัด
ยิ่งด้วยความรัก ที่เปราะบาง ....ผู้ให้บางราย ก็มักจะหวัง แน่นอน หวังอยู่แล้ว
กับความรักที่ต้องการได้คืนมา จากเรา นั่นแหละ จะจากใคร.....
เรียกว่าการ ตั้งความหวัง และ การให้ความหวัง ซึ่งผู้รับบางราย รักตัวเองมากหน่อย
(ชาวบ้านก็เรียกเห็นแก่ตัว) ก็จะเรียกร้องมากหน่อย
โดยไม่มีการพยายามรักษา สิ่งดีๆ ที่พระเจ้าประทานมาให้
นั่นคือความรักแท้จากผู้ให้นั่นเอง
เรียกว่า "การให้ความหวัง" ส่วนผู้ให้ รู้สึกว่า ผู้รับมีการให้ความหวัง
ก็จะเกิดการ "ตั้งความหวัง" กับหัวใจตัวเอง กับความรักที่ตัวเองมีอยู่
(ความรักที่แปรเปลี่ยนได้ทุกสถาณการณ์)
แต่ผู้ให้ก็จะถือว่า นี่อยู่ในช่วงความรักของเค้า
แม้ว่าผู้รับ จะไม่รู้สึกว่า Inlove ด้วยเลยก็ตาม
มีหลายคน ไม่อยากจากพรากความรักได้...
เพราะตั้งความรักของตนเองเสมอเหมือนทุกสิ่งของชีวิต นั้นคือ สภาพแวดล้อมของเค้า
อาจเป็นไปได้ว่า....เค้าต้องอยู่คนเดียวมานาน
เรียนรู้สิ่งๆต่างๆได้ด้วยตัวเอง ตั้งแต่เติบโตมา.....จนถึงกระทั่งวัยที่มีความรัก....
ปัญหาทางครอบครัว ที่อาจจะไม่สนิทกับพ่อแม่ พี่ หรือน้อง ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน
ก็ยังไม่เคยแม้แต่จะพูดหรือคุยกันก็ตามเหล่านี้.....นั้นแหละ
ผู้ให้ประเภทนี้....มักจะยึดติด กับความรัก.....ว่าการให้ของเค้าคือทุกสิ่ง เทอคือที่ 1
เทอคือสิ่งยึดเหนี่ยวหัวใจ และความรู้สึก ณ ขณะนี้......
เพราะเราไม่มีใคร เราตัวคนเดียว และต้องการจะไขว่คว้าหาความรักซึ่งเป็นสิ่งที่ตนเอง
จะบรรเทา ความรู้สึก โดดเดี่ยวลึกๆในหัวใจได้โดยไม่รู้ตัว........
มันไม่ได้เรียกว่าเห็นแก่ตัวหรอกนะ ที่ชั้นจะพยายามทำทุกอย่าง
เพื่อที่จะให้ได้เทอมา.....พยายามทำทุกอย่างทีจะประคองความรัก... อันเป็นสิ่งมีค่าที่สุด
ใน มุมมองของชีวิตชั้น ขณะนี้......... คนทุกคนมีสิ่งยึดเหนี่ยวให้จิตใจต่างกัน
แต่เหมือนกันหมด......แล้วแต่คน หลายคนอาจจะมีพ่อแม่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ
คนไทยพุทธ ก็มักจะห้อยพระเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ไหว้พระ และ นั่งสมาธิ
เพื่อให้ทำอารมณ์ที่ครุกรุ่น และเร่าร้อน ณ ขณะนี้ให้สงบลงได้
แต่.........ในขณะนี้ ความรักของชึ้นที่มีเทอ คือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
เพราะทุกสิ่งของชีวิตคือเทอ.......เข้าใจหรือไม่เข้าใจอะไรด้วยก็ตาม
แต่ชั้นรักเทอ คงรู้สึกได้เพียงเท่านี้....กับผู้ให้ประเภทนี้.....
ไม่อยากให้เทอคุยกับใคร ไม่อยากให้เทอไปไหน หรือรับทอสับใคร
แม้กระทั่งคุยทอสับนานๆ ไม่อยากให้ไปไหนกับเพื่อน โดยที่ไม่มีชั้นไปด้วย
ทำไมเหรอ ชั้นเป็นส่วนนึงของสังคมของเทอไม่ได้เหรอ ชั้นไม่วุ่นวายหรอกนะ
เพียงแค่ขอไปด้วยเท่านั้นเอง......ไม่ได้เหรอ ไม่ผิดใช่ไหม....
แล้ว นั่นใคร sms มาหาเหรอ ทำไมต้องคิดถึงกันด้วย ทำไมต้องsms มาหากันบ่อย ๆ
ไหนดูซิ เอามือถือมาดู ดูซิทอหาใครบ้าง อ๋อ อืมๆ คนนี้คือใคร
ทำไมวันนึงต้องทอหาบ่อยละ ทำไมนี้เบอร์ใครเหรอ
แปลกๆ ไม่เห็นเซฟชื่อไว้เลย หรือว่า อะไรเนี่ย
ทำไมคนนี้ทอมาหาบ่อย แน่ใจเหรอว่าเพื่อน......
ทำไมต้องแอบไปคุยที่เงียบๆด้วย คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอ
ทำไมชั้นต้องทำเสียงเงียบ ๆด้วย เวลาทอสับเทอมา
ทำไมชั้นรับทอสับแทนเทอไม่ได้ ถ้าเทอไม่มีอะไรก็ให้ชั้นรับซิ
เราไม่ได้ว่าอะไรหนิ ก็แค่รับทอสับ หรือว่า มีอะไรปิดบังเหรอ.......
ทำไม ทำไม ทำไม และจะมีทำไม อีกมากมาย..เยอะแยะ
เป็นคำถามที่ไม่รู้จักจบสิ้นของคนประเภทนี้ ผู้ให้ ซึ่ง มีผู้รับ เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ
ถามจิงๆนะ เทอไม่ได้ไปกับ...ใช่ไหม ถามจิงๆ ไม่ได้โกหกใช่ไหมว่าไปซ้อมหลีดมา
ถามจิง ๆ ตอบจิงๆนะ ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ไม่โกดสันยาว่าจะไม่โกดจิงๆ
ยอมรับมาเหอะว่า ไอ้ที่ไปอ่า ไม่ได้ไปงาน.....แต่ไป......กับ......ใช่ไหม
แล้วคำว่าถามจิง ๆก็จะตามมา....ไม่รู้กี่คำถามและถามจิง ๆกันวันละไม่รู้กี่รอบ....
นี่แหละครับ ความรักแท้ ....ที่มักจะมาพร้อมกับสิ่งยึดตั้งของ
การวางเทอไว้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ
ก็เพราะรักนี่นา อาจจะทำให้เทอรู้สึกอึดอัด ใชไหม
ส่วนผู้รับ ก็มักจะมีเหตุผลต่างๆ นานา ของคำว่าไม่รู้จักพอ.....
ไม่รู้จักว่าสิ่งที่เป็นอยู่ควนหรือไม่ควน การคบกัน การเป็นแฟนกัน
ไม่ได้เป็นด้วยความรู้สึกที่มีฝ่ายเดียว....แต่มันเป็นการตกลงซื่งกันและกัน
เพราะฉะนั้นคุนควนเคารพการตัดสินใจ ด้วยหัวใจตั้งแต่แรกเริ่มของคุนด้วย
เข้าใจเค้าหน่อย มองเค้าให้ดีๆ ว่าผู้ให้ประเภทมีคุนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวภายในจิตใจ
เนี่ยเค้ามีพื้นฐานการเติบโต มาอย่างไร เค้าสนิทกับครอบครัว
มีเพื่อนไหม มีพี่น้องที่สนิทไหม
หรือว่าเค้ามักจะอยู่คนเดียวเวลามีปัญหา........
นั้นแหละ มองคน ควนจะมองให้ลึกๆ มองให้ถ่องแท้ ถึงเบื้องลึกในจิตใจ ว่า.....
เราควนรักษามันไว้ไหม น้อยเกินไป หรือมากเกินไป........
กับสิ่งที่ผู้ให้เช่นเค้ากระทำกับคุน
เข้าใจเค้าหน่อยเพราะว่า คุนคือ สิ่งเดียวที่เค้าจะมีในชีวิต
หากฝ่าฝันอุปสรรคที่มีไปด้วยกันได้ คนๆนี้ แหละ
จะเป็นคู่แท้ ที่พร้อมจะดูแลคุนตลอดไป ......
แม้กระทั่งเดือดร้อนแทนคุนได้ทุกเรื่อง อาจดูเหมือนเห็นแก่ตัว ที่เฝ้าตามคุนไปทุกแห่ง.....
อาจดูเห็นแก่ตัวที่คอยเช็คคุนทุกเรื่อง เพราะหัวใจพวกเราเปราะบางเหลือเกิน
ความอดทนน้อยมาก กับสิ่งที่มองเห็นในด้านการกระทำของคุน
เรามักจะทนไม่ได้ หากเราได้รับความสนใจน้อยกว่า สิ่งที่คุนกำลังทำอยู่ตรงหน้า
เรารักเทอ เราก็แค่อยากให้เทอรักเราบ้าง ......
"ก็แค่อยากให้เทอสนใจชั้นมากว่าสิ่งที่เทอทำอยุ่ตรงหน้า ไม่ได้เหรอ ได้ไหมละ ......
ไม่ได้เรียกร้องอะไร เพียงแค่อยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่เทอกับใช้มัน..... "
"อยากให้เทอมีชั้นทุกลมหายใจ เหมือนที่ชั้นมีเทอทุกลมหายใจ"
"อยากให้เทอคิดถึงชั้นคนแรกตอนตื่นนอน เหมือนที่ชั้นคิดถึงเทอคนแรกยามชั้นตื่นและมีสติครบถ้วน"
"อยากให้เทอคิดถึงชั้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ชั้นชอบกินและเคยชอบมัน
เหมือนที่ชั้นเห็นอะไรที่เทอชอบกิน หรือชอบมัน
ก็มักจะคิดถึงเทอจนอยากจะรีบทอหาเพื่อบอกให้เทอรับรู้สิ่งนี้ไปด้วยพร้อมๆ กับคำว่า คิดถึงนะ
เห็นอันนี้แล้วคิดถึงเทอจังเลยรีบทอมาหา เทอชอบไหม เด๋วชั้นจะซื้อไปฝาก......รักเทอนะ"
"อยากให้เทอแคร์ความรู้สึกชั้นบ้าง เพราะชั้นมักทนไม่ได้เวลาเทอคุยทอสับกับใครนานๆ
ดูเทอมีความสุขจัง ดูเทออยากให้โลกหยุดไว้ที่ตรงนี้
แล้วชั้นล่ะ ชั้นรู้สึกไม่สบายใจเลยที่เทอไม่ได้หันมองชั้นเลย
ทั้งที่ชั้นก็อยู่ตรงนี้ สวมกอดเทออยู่ให้ความอบอุ่นกับเทออยู่
แต่...เทอกำลังคุยกับใครน้อ....ทรมานจัง จะพูดกับเทอ ให้เลิกคุยซะ
วางเหอะได้ไหม ได้โปรด ก็กัวเทอไม่พอใจและเดินจากชั้นไป...เห้ออดทนดีกว่านะ
ไม่พูดก็ได้ จะได้กอดเทออยู่แบบนี้ จะได้มีเทอไว้กอดแบบนี้นานๆ ดีกว่า
พอๆ ไม่คิดละ จะคุยกับใครช่างมัน ยังไง ตอนนี้ชั้นก็มีเทอว่ะ
(ก็ปลอบใจตัวเองไปพร้อมกับความรู้สึกขมขื่น)
" มันเหนื่อยไหมกับความรักแบบผู้ให้ประเภทมีเทอเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวในหัวใจ
หลายคนอาจเหนื่อย หลายคนอาจรู้สึกว่า ถ้าไม่ทำแล้วจะไห้ทำยังไง
อาจดูเหมือนเห็นแก่ตัวไปบ้าง
ก็ทำไมละ ก็ชั้นรักของชั้นหนิ ชั้นรักเทอได้ยินไหม.......
ผู้รับประเภท "ให้ความหวัง" กับ "ผู้ให้" หรือ "ผู้ที่ตั้งความหวัง"
อ่านแล้วก็พยายามเข้าใจเค้าหน่อยแล้วกันนะ ว่าการที่คุนยอมรับเค้าเป็นแฟนแล้ว
ก็เป็นการให้ความหวัง คุนจะคบกับเค้าไปนานเท่านานเท่าที่เป็นไปได้
หรือสุดแท้แต่ความพยายามอย่างสูง ของผู้ให้เองนั้นแหละ.......
ได้โปรดอย่าเอาแต่ใจนักเลย คิดถึงความรู้สึกผมบ้าง......
ผมก็คอยตามใจคุนอยู่แล้วนั้นแหละ
อันไหนมาก อันไหนน้อย ก็จะทำให้..ตามแต่คุนปรารถนา..........
เพียงแค่รักคุนเข้าใจหน่อยนะครับ...
...........ที่รัก.........
สองคนหนึ่งคืน (ทาทา ยัง)
หนาวทั้งหัวใจมันหนาวอยู่กับความเหงามานานแล้ว
เหงาเกินใครจะรู้ เหงาทุกๆ อย่างดูเหงา อยู่กับความหลังไม่ไปไหน ฉันเป็นคนอ่อนไหว
น้ำที่ใสก้อไหลก้อล้นลงมา เปียกหมอนไม่เคยจางหาย อ้อมแขนที่รอ อยู่ที่ไหนฉันต้องการ
ไม่รู้ว่าใคร ได้ยินฉันไหม ว่าเหงาในใจมันดังแค่ไหน ได้ยินไหม ได้ยินไหม
มันรุนแรงและทรมาน อยากขอแค่ใครหนึ่งคนเท่านั้น ให้เขามีใจหนึ่งคืนให้ฉัน
อยู่กับฉัน กอดกับฉัน มีเพียงเราสองคน คืนเดียวก็พอ
ฉันไม่ต้องการรักแท้ แค่อยู่เป็นเพื่อนคุยเท่านั้น นั่งพูดคุยกับฉัน เพราะทั้งหัวใจก้อพร้อม
ที่จะยอมแลกให้หมดใจ ขอแค่เพียงคืนนี้
น้ำที่ใสก้อไหลก้อล้นลงมา เปียกหมอนไม่เคยจางหาย อ้อมแขนที่รอ อยู่ที่ไหนฉันต้องการ
ไม่รู้ว่าใคร ได้ยินฉันไหม ว่าเหงาในใจมันดังแค่ไหน ได้ยินไหม ได้ยินไหม
มันรุนแรงและทรมาน อยากขอแค่ใครหนึ่งคนเท่านั้น
ให้เขามีใจหนึ่งคืนให้ฉัน อยู่กับฉัน กอดกับฉัน มีเพียงเราสองคน คืนเดียวก็พอ
||BeE-BoY-Za||
