Storythai

Edit 23/11/50
ไปดูซะ รักแห่งสยามเมื่อวานไปดูหนังเรื่องนี้มา
ร้องไห้ไปซะ 5รอบ ตลอดทุกช่วงของเรื่อง
รู้สึกว่า โดดเข้าไปในหนังไงไม่รู้อะ

แต่ก็อะนะ  มันก็คือหนัง  ฟังเพลงบี ร้องดีกว่าม่ะ ชอบบ้าทำไรก็ลงกับเพลง
ก็มันคือส่วนนึงที่ระบายได้อ่ะนะ เพลงเนี่ย 
ทำให้จิตใจดี และเส้าได้ ตามอารมนั่นแหละ




จะมาเพ้อทำไม น้อ บีบอย  แต่แบบว่าเซนซิทีฟจัด  ช่วงไหนบ้าไรก็บ้าซะ
อย่างว่า คนมานรักเดียวใจเดียว  เวอร์ชั่นใหม่บีบอยร้อง

แต่ยกให้น้องพิช ร้องเพราะมาก 





น้องแฟกกับบีบอยซ่าส์ ----------------------------------
การที่คนเราเป็นสัตว์สังคม ในเมืองหลวง ในประเทศที่กำลังจะพัฒนาและแสนจะยุ่งเหยิง
กับการแย่งชิงสมมติของคนที่เป็นผู้ใหญ่ ของดวงดาว ดวงหนึ่งที่อยู่ในเนบิลาจักรวาลที่ดูหงอยเหงา

หากลองมองตัวเราเองจากจักรวาลอันไกลโพ้นนนน.... ด้วยตาเปล่า
คงไม่มีใครคาดคิดถึงสิ่งมีชีวิตที่มี นานา นับแสน นับล้านสายพันธุ์
เฉกเช่น ใครจะมาสนใจเล่ากับ ความรู้สึก ที่ มันเปี่ยมล้นไปด้วยความสับสน วุ่นวาย

เสมือน อยู่ท่ามกลางบรรยากาศสีขาวที่สุดลูกหูลูกตาแบบไม่มีที่สิ้นสุด อินฟีนิตี้
มันอ้างว้าง ยิ่งกว่าอยู่ในที่มืดคนเดียวซะอีกนะ หากอยู่ในที่แจ้งสีขาวที่มีแต่ ความสว่าง
สุดลูกหูลูกตา เพราะที่มืด ยังไงก็คงปรับม่านตาให้เข้ากับแสงอันมืดมิดได้ในเวลาไม่นานหรอก




ผม เป็นคนนึง ที่กำลังพยายามหลีกหนี "วัฏจักร" ชีวิตสมมติ ที่โรงละครขนาดมหึมาใบใหญ่
ที่ถูกขนานนามและสมมติว่ามันคือ "โลก"

ไอเจ้าโลกใบนี้เนี่ย   ทำไมใครๆ ถึงต้องวุ่นวายกับการสมมติกันนักหนา
บรรดาศักดิ์ที่เกิดมาพร้อมกับ ลาภเกียรติยศ มิได้มาโดยความเสมอเหมือนหรือเท่าเทียมกานงั้นหรือ

คนเราก็เป็นสัตว์ที่ถูกสมมติ จำลองในห้องทดลองที่ไหนสักที่เพื่อเฝ้าดูพฤติกรรมในระยะเวลา
ทดลองหรือเปล่านะ

หากใครเคยดู สำรวจโลก อาณาจักรมด  อาณาจักรน้ำลึก หรือแม้แต่ อาณาจักรแมลงไรต่างๆ
ที่จริง  เราอาจออกรายการสำรวจโลก อยู่ในทอทัดของเนบิวลา จักรวาลใด จักรวาลนึงก็เป็นได้นะ




คำว่าอารยธรรม มันคือสิ่งที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาหรือเปล่านะ  ผมเองเบื่อกับการถูกสมมติให้เป็นนั่น
ต้องเป็นนี่   ชีวิตเกิดมา ต้องเรียนขั้นต่ำป.ตรี  ต้องมีการศึกษา  ต้องมีบรรดาศักดิ์
ต้องมีฐานะทางสังคม 


ยิ่งหลีกหนีเท่าไหร่ ความจริงที่อยู่ตรงหน้าก็ชัดเจนมากขึ้นเท่าตัวตามทวีคูณกับแรงพลังที่พยายาม
ผลักดันมันออกไป ชัดขึ้นๆ จนทำให้รู้ว่า  มันคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย


กี่พันปีมาแล้วนะ ที่มนุษย์มาอยู่รวมกัน ก่อเกื้อ อาทร และสร้างอาณาจักรที่มีชนชั้นหลายชนชั้น
เข้าด้วยกัน  ทาส พ่อค้า หลวง ราษฏร์ เศรษฐี และกษัตริย์ อะไรก็ตามนั้นแหละที่สมมติกันขึ้นมา


เคยแปลกใจว่าทำไมคนเราเป็นเศรษฐีที่ดินในสมัยก่อน ในเมื่อคนเราก็เท่าเทียมกัน
ใครจับจองพื้นที่ได้ก่อน ก็ได้พื้นที่ไป วัดกันที่ นา แปลง  เวียง วัง คลัง นา 
มันอยู่ที่คนสมมติ จริง ๆนั่นแหละ ว่าต้องยอมไปเป็นเบี้ยล่าง ไต่เก็บที่ดินให้เค้า
เป็นข้าทาสเค้า เอาอะไรมาวัด  หรือเอาพวกข้างมากเข้าว่า  เลยเป็นใหญ่เป็นโตเชื่อฟังอย่างนั้นหรือ


แปลกดีแหะ......

ผม หลีกหนีสิ่งพวกนี้มาเป็นเวลาหลายปี ชอบคิดเองทำเอง ชอบพูดจาไรแปลกๆไม่เข้าหูใครบ้าง
หรือ..ไม่ก็พูดในสิ่งที่ตัวเองคิดตรงกับใจจริงๆ  

แต่มักก็จะผิดและดูเป็นคนไม่มีสัมมาคาราวะ และไม่สามารถอาศัยอยู่บนโลกและสังคมใบนี้
ได้อย่างเหมือนชาวบ้านทั่วไป

เอ้า  ก็คุณก็คน ผมก็คน ทุกเรื่องที่คุณคิดไม่ได้แปลว่าถูก ทุกคนที่ผมคิดก็ไม่ได้แปลว่าผิด
มันก็ต่างจิตต่างใจอ่ะนะ  ไลสไตล์ใครก็ไลสไตล์มัน  ทางใครทางมัน

แต่กูจะแนวของกูแบบนี้  เพราะกูแนว กูยืนหยัดความคิดเป็นของตัวเองว่า มึง ชุ่ย..
กูนี่เหนือแล้วทุกปฐพี 

เพราะไรรู้ปะ  เพราะปฐพีในความคิดของผม มันมีผมคนเดียวนี่ไง
ผมเลยเป็นคนที่เหนือปฐพี  ใครจะมาเหนือกูได้ระ   กูไม่ได้อยู่โลกเดียวกับพวกเมิงนี่นา
ไอโลกสมมติ กันนั่นน่ะ


คนนี้จบนอก  คนนี้พ่อเป็นนายก  คนนี้แม่เป็นทนาย คนโน้นพ่อเป็นพิพากษา
แล้วไง ตัวมึงเป็นใครละ   ก็แค่ พ่อกับแม่ เมิงอ่ะสืบพันธุ์กันตามประเพณีและตามเป็นพฤติกรรม
ตามเจริญวัยของธรรมชาติทางสมองมันสั่งนั้นแหละ แล้วก็เกิด เมิงมา เกิดกูมา

ทีนี่เมิงรู้กันยังว่า   พวกเราอ่ะเท่ากัน....(อันนี้มันเรียกหลอกตัวเองป่าวหว่า)
แค่บังเอิญ  ธรรมชาติของพ่อกับแม่ เมิงมันเป็น ศักดินาดีมั้ง ตัวเมิงเลยโชคดีไปด้วย
ที่เกิดมาแล้วก็ คาบช้อนเงิน ช้อนทองมาเกิด

ส่วนใคร พ่อแม่ จับคู่กันพลาดหน่อย ก็มาอยู่วรรณะ ระดับล่างหน่อย
ปากกัด ตีนก็ถีบกันไป...อย่าหยุดถีบนะ  หยุดเมื่อไหร่มึงตาย



ก็ค่าใช้จ่ายแต่ละวันเล่า   จิปาถะ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าทอสับ ค่าเน็ท ค่าแด่กเหล้า ค่าห่า ค่าเหว
ไรเยอะแยะ....
มันก็ล้วนสมมติ กันขึ้นมาเพื่อความสบายด้วยกันทั้งนั้น
ก็สร้างกันเอง  ปั่นไฟ  ก๊อกน้ำ ระบบประปา


กูละอยากจริง จริ๊งงงง อยู่ดีๆ  โลกแม่งดับ เริ่มต้น 0 กันใหม่ทั้งหมดทุกคนถ้วนหน้า
กูละอยากดูหน้าไหนจะอยู่รอดได้มากกว่ากัน....เอาซีวะ
ลองไม่มีน้ำประปาใช้  ปะ เมิงกะกู เดินไปลำธารกัน ตักน้ำอาบ
ไม่มีร้านค้า   มึงปีนต้นไม้ เก็บผลไม้ แข่งกะกูไหมละ
ไม่มีโลตัส บิ๊กซี  ปะ มึงกะกู  ไปล่าสัตว์ แด่กกะกู


คนเรา แมร่งก็มีแค่นี้  กิน ขี้ ปี้ เยี่ยว  มันขาดอะไรไปวะ
ไม่มี  แมร่งก็ต้องการแค่นี้กันจริงๆ แต่มันดันสมมติไปว่า

ต้องกิน ระดับอ๋อง ขี้ระดับฮ่องเต้ มีมเหสีมาเช็ดตูดให้
ต้องปี้กับนามสนมนับพัน   ต้องเยี่ยวในกระโถนท้องพระโรง ยังงี้ปะ

สุดท้าย มันก็คือ กิน ก็คือแด่ก ขี้ก็คือ ถ่าย ปี้ก็คือปี้  เยี่ยวก็คือ ฉี่
มันต่างกันไงวะ


จะแด่กอาหารเริสรสแค่ไหน ทำมาจากเนื้อวันที่ถูกเลี้ยงด้วยหญ้าไร้สารพิษ
แด่กน้ำแร่เอเวียง  ก็ขี้เหม็นเหมือนกัน  เพราะระบบขับถ่ายเมิงกะกูก็เหมือนกัน


ลองมึงตายดูดิ เมิงก็เป็นศพเหมือนกับกู  เพียงแต่เมิงอาจจะสมมติว่ามึงเป็นศพเศรษฐี
นอนโลงติดแอร์ ส่วนกูเป็นศพ อนาถา นอนเสื่อติดใบพัดลมเพดานวัด ก็ได้กูยอม


เพราะตอนนั้นกูกะเมิง ก็คือศพ เด๋วไปเจอกันในนรก ดูดิ เมิงจะมียศฐา บรรดาศักดิ์อีกม่ะ
จะยังดิ้นรนทำสิ่งสมมติกันอีกม่ะ


สมมิตว่ากูรวย สมมติว่ากูหล่อ สมมติว่ากูคือพระราชาแล้วกูจะมีความสุขไหมวะ
ดีแล้ว ที่คนเรา แม่งมีอายุขัยน้อยกว่าเต่า กว่าตัวไรที่มันอยู่นานๆ


เพราะไรรู้ปะ พระเจ้าแมร่งเก่ง รู้ไปหมดทุกอย่าง สมดุลดีจริงๆ
คนเรามันเก่ง  มีสมอง แต่คิดมาก คิดเยอะ คิดห่าไรมากมาย อยู่นานมากไป
โลกก็ชิบหาย ตัวเองก็ดิ้นรน ปากกัดตีนถีบไปจนกว่าจะแก่ตาย ทรมานเมิงเอ๊ย


สัตว์นี่มันไม่มีสมอง มันโง่กว่ามนุษย์ อยู่ๆ ไป มันไม่รู้เรือ่งหรอกเมิง มันก็เกิดมา
ก็แค่หาหญ้า หาปลวกไรใส่ปาก ก็นอน ก็ขี้ ก็ปี้ ตามเรือ่งตามราวมันไป
มันไม่เครียด  มันไม่ต้องไปหาสร้างอาณาจักรไรยิ่งใหญ่ของมัน  มีกินเท่าไหร่ก็เท่านั้น
อิ่มก็หยุดกิน ไม่หิวก็ไม่แตะ   จะมาบังคับกูเพื่อ ใช่ปะ......

ดิ้นรนกันไปเทิดดดด เพื่อนที่ใช้คำว่ามนุษย์เหมือนกัน
กูคนอ่ะ ทีจะหยุดดิ้นรน... กูจะทำทุกอย่างที่กูอยากทำ กูจะไม่ฝืนใจทำในสิ่งที่กูไม่อยากทำ
ชีวิตกูมีแค่ 70-80ปี หรือ อาจตายก่อนนั้น


มึงควนจะแนวแบบกู อย่าใส่ใจไรมากมาย เดินๆ ไป ตามทางของมันเอง
แค่มีกินมีใช้ เอาไรนักหนา   ไปอยากได้ไรกับสิ่งสมมติวะ

คนข้างๆจะใช้เป่าหลุยส์ ใช้เฟอลองซิก้า  บ้าบอ ห่าเหวไร มันก็คือกระเป๋าที่สมมติมาขายคนหน้าโง่
แบบพวกมึงนี่ระ  เพราะหน้าตามึงไม่มีสกุลไง
เลยต้องแบกกระเป๋าใบละแสน เพื่อเพิ่มหน้าตาสกุลมึง เหอๆ มั้ง

เพราะกูคิดแบบนี้ กูเลยไม่มีกระเป๋า55+ ไม่เคยมีเป้ มีห่าไร มีใบเดียวเล็กๆ
อดิดาสมือ 2 ซื้อมา 500 ที่สวนจะจัก (เจเจอะแหละ)

ใช้มาโกษฐปี ไม่เห็นเป็นห่าอะไรก็ใส่ของได้ตามปกติ ส่วนที่เห็นสะพายเป้
สะพายกระเป๋า ก็ยืมเค้ามาทั้งนั้น 55+เพราะบางทีต้องใส่ของเยอะกว่าไอ อดิดาสกูรับได้

ทำไมกูต้องอดิดาส ไหนว่าสมมติ เอ้าก็มันทำขายแล้วขนาดมันชอบราคาพอมีตังซื้อ
ก็ซื้อดิวะ (อันนี้กูหลอกตัวเองอีกปะวะ)



เพราะบางทีมึงก็อาจบอกว่า เอ้ากูหิ้วเป๋าใบละแสน ก็กูชอบ กูมีตังซื้อมีปัญญาพอดี
เมิงเสือกรายวะ555+  ก็นั่นดิ    เอาว่ากลายเป็น นานาจิตตังปะวะ
ส่วนกู มันเข้อิจฉาแล้วกัน ระดับนั้นมั้งเนาะ


กูก็ไม่หลอกตัวเองนะเมิง แต่บางทีอาจไม่รู้สึกตัวก็เป็นได้แต่มันเป็นไงก็ว่ากันไปตามนั้น
เอาว่า พวกเมิงหลายคนโชคดีแล้วกัน ที่พ่อกับแม่ เมิง ปี้กันมามีเมิงออกมา
แล้วบังเอิน ปู่กับย่า ตากับยาย จับคู่กัน พอดีเป็นเศรษฐี งี้ปะวะ 555

เชี้ย ตลกโลกนี้ชิบ  ขำตัวเอง
ที่จิงบางทีกูก็สมมติเหมือนกัน    สมมติว่ากูหล่อ 5555+

เอาให้จิงคนเรามันก็หนีวัฏจักรนี้ไม่พ้นหรอกวะ  มันอยู่ในเมืองหลวง
อยู่ในสังคมคนเป็นๆ   สมมติก็สมมติ ตามนั้น

ไงกูก็ไปอาบน้ำลำธารไม่ได้  ไปล่าสัตว์มาย่างกินไม่ได้
ก็ซื้อเค้ากินอยู่ดี   เปิดฝักบัวอาบน้ำ  ทำจามาเป็นพูดจาดูดีขวางโลก
เก่งนั่นเก่งนี่    สุดท้ายก็เปิดฝักบัวอาบน้ำ

กูหนีไม่ได้หรอก ยอมรับไอโลกเซรงเครง เสลดเปดเนี่ย
เป็นไปได้ ชาติหน้า ขอเกิดเป้นโปรโตซัว อะมีบา  ไม่รู้สึกรู้สาอะไรดี
แต่คุณค่าพอน่าศึกษา 555

สุดท้ายก่อนไปจบคำเยิ่นเย้อ..................ขอบอกว่า
เพลงนี้ไผ่ร้องให้ เพราะต่างคนต่างวิ่งกันอยู่ในโลกสมมติ
นานๆ จะได้มาวนเวียนเจอ ตัวตนกันสักที   แล้วเฝ้าถามว่า
ตอนที่อยู่คนเดียวไร้จิตสำนึกโลกสมมติเนี่ย  คิดถึงเทอทุกทีที่อยู่คนเดียว...


กะว่าจะอัพทำมาดาซึ้งๆ ระนะ  เสือกแนวจนได้ ติสแตกอีกแล้วกรู
ขึ้นต้นด้วยผม  จบคำด้วยกรู 555 เลวแมะวัยรุ่น



-----------------------------------
คิดถึงเธอทุกที (ที่อยู่คนเดียว)
ตะวันลับฟ้า เมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย ปลายท้องฟ้า กับแดดแรงๆ ช่างเหมือนใจจะขาด
ยังกังวล ว่าใครบางคน ที่ไม่อยากพบและเจอ คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว
ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา ถ้าวันนั้นมีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม

ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า

มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว
ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา ถ้าวันนั้นมีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม

ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว....







 
น้องแบ๊ว ลูกรักตัวใหม่ต่อจากน้องเม่น

ส่วนน้องเม่นโดนเฉดหัวไปเรียบร้อยแล้วเนื่องจากสงสารมันไม่มีปันยาเล่นกะมานเลยยกให้คนอื่นไป
แต่กลับมาเลี้ยงน้องแบ๊วแทน เป็นยี่ห้อชูก้าไรเดอร์จิงโจ้บิน