Storythai

จุดอ่อนของผมอยู่ที่หัวใจร้องเองอีกแล้ว ชอบร้อง อะครับ หากมีเพลงไรโดนๆ มักจะอยากมาอัพไดไม่รุเป็นไร เพลงเนี่ย เหมือนแต่งมาให้ตัวเองโดยเฉพาะเลย ไม่รู้ทำไม เกเร ไปทั่วเรื่องความรัก แต่ก็อยากได้ความรักจากคนอื่น แต่ไม่ก้าที่จะให้ใคร

บรรยากาศ บรรดากรอบรูปต่างๆ ในห้อง

ที่สะเว่นเซ่นวันวาเลนไทนพอดี มายถ่ายให้

ที่ไหนสักอย่างเซรงๆ นั่งถ่ายรูปเล่น

ไทด์แดงสวยไหมล่า

ท่านี่ เลียนแบบต้นเดอะสตาร์มา 555+

บีบอย กะบิวตี้ กินเฉ่าก๊วยที่ เจเจ

อีกรูปๆ นั่งรถในเจเจ

ไปส่งน้องมายตัดผม รอช่างมาตัด

ระยะห่างจากสตอรี่ ไม่ได้แตะเลย 4เดือนเต็มๆ เวลาเนี่ยมันวิ่งผ่านเราไปเหมือนลมความเรวสูง

แปปๆก็ผ่านไป 1 ปี  กลับไปดูวันที่อัพได เปิดไดที่นี้ครั้งแรก คือปี 2005 เลยอ่อ

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะเลย      กับผ่านพบกับคนที่เจอะเจอ ทุกยุคทุกสมัยของสตอรี่ไทย

การมีเรื่องมีราว   การเม้นด่ากัน  การแย่งแฟนแย่งผัวแย่งเมียกัน  การสาดโคลนใส่กัน การนินทากัน

การใส่ร้ายหาว่าแต่งรูป   การเม้นมั่ว  การรวมกลุ่มตั้งตัวเป็นยากุช่าสตอรี่   เรื่องมันมากมายเหลือเกิน

แต่สุดท้าย เราก็ยังอยู่ ไม่ได้ตายจากไปไหน เหมือนกับ หลาย ๆคนที่หนีไปทำไดอารี่ที่บล้อคอื่น

เพราะสตอรี่มันปัญหามากมายเหลือเกิน

อ้าว แล้วสิ่งดีๆ ละ  ไม่มีเหรอ มีมากมายเหลือเกิน  ทุกวันนี้ น้อง ๆเพื่อนๆ หลายคน ที่สนิทกันในชีวิตจริงๆ

ก็มาจากสตอรี่ไทยนี่แหละ  ที่เป็นด้ายแดง เชื่อมโยงจิตใจเข้าหากัน เพิ่มความผูกพันกันด้วยตัวอักษร

และการดูแลความรู้สึกของกันและกัน   ดีแหละคือสิ่งดีๆในความเลวร้าย 

คนเราไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็มักจะมีคนดีกับคนไม่ดีอยู่แล้ว

เราเลือกเอาเองแล้วกัน ว่า เราจะอยู่ฝั่งไหน   ยืนหยัด กับสิ่งไหนมากกว่า

อย่าเอาปัญหามาใส่ตัวและใส่ใจ  ชีวิตจริงๆ อยู่ที่ไหน ต้องการอะไรค้นหาให้เจอค้นหาให้พบ

แต่เราเองยังค้นหาตัวเองไม่เจอเลย  ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

ก็เดินตามทางไปเรื่อย ๆ ตามทางที่มันมีให้เดิน ไม่ได้กระโดด ไม่ได้โลดโผน

ไม่ได้เจออะไร แบบที่หลายๆ คนเจอ และพยายามฝ่าฝันอุปสรรค ชีวิตเรา เรามองว่า

มันช่างเรียบง่ายเสียเหลือเกิน.......เอ๊ะมันต้องมีอะไรทำอีกน้า

อยากได้อะไรอีกน้า .....สิ่งที่อยากได้จิงๆ คือ อยากให้ชีวิตที่มีอยู่สั้นที่สุด

โดยที่สิ้นสุดในชาดนี้ ไม่อยากเวียนว่ายตายเกิดมาพบกับเรื่องราวอะไรต่างๆ ที่เรารับไม่ได้หลายๆอย่าง

การใช้ชีวิต..คำๆนี้  พูดเหมือนง่าย  มันไม่ได้เหมือนการใช้คอมพิวเตอร์ ไม่ได้เหมือนการใช้มือถือ

ที่เป็นสูตรสำเร็จที่ต้องทำตามได้เป๊ะๆ

การใช้ชีวิต  มันมีโอกาสให้ลองผิดลองถูกเหมือนกัน แต่ก็เสี่ยงกับการที่หากว่าถ้ามันเป็นทางที่ผิดระ

เราจะหาทางแก้ไขได้ด้วยตัวเองหรือไม่   

ยิ่งโตมากขึ้นไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเรื่องให้คิดมากมาย ต้องรับผิดชอบอะไรมากมายเพิ่มขึ้น

ทั้งที่บางอย่าง และหลายสิ่ง เป็นสิ่งนอกเหนือที่เราต้องการ   เราไม่เห็นอยากจะได้อะไรเลย

ทำไมคนเราต้องสร้างอนาคตด้วย เพื่ออะไร เพื่อครอบครัวงั้นหรือ

แต่เราก็ไม่ได้มีครอบครัวอะไร   มีแม่ ซึ่งแต่งงานใหม่ไประ พี่สาวที่แต่งงานไประ

ทุกวันนี้ก็อยู่คนเดียว  หรือจะให้เราสร้างครอบครัวใหม่ของเราเองงั้นหรือ.....

เรารู้สึกว่าเราดูแลใครไม่ได้ แค่ตัวเองยังหาข้าวกินเองไม่ได้เลย กินข้าว นอนตื่นอาบน้ำไม่เป็นเวลา

ใครอยู่กับเราคงตายไปพร้อมๆกัน 

ใครนะ ที่บอกว่าเรารักแต่สนุก  ใช้ชีวิตไปวันๆ  อ้าว แล้วจะให้เราทำไรละ

ให้เราทำงานหาเงินมาซื้อบ้านที่ต้องอยู่คนเดียวยังงี้เหรอ  ยังไงซะ เราก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี

แฟนก็ไม่มี  คนที่จะรักยังไม่มีเลย .....

หลายคนบอกว่า เราได้เหลือบมองคนข้างๆ หรือเปล่า ก็มองนะ แต่ว่าเรารู้สึกว่า

เราไม่เคยมีความเชื่อในเรื่องความรัก.....เราไม่เชื่อว่า คนเราเกิดมา ต่างพ่อ ต่างแม่

การเติบโตที่ต่างกันสิ้นเชิง จะมาอยู่ด้วยกัน และผูกพันกันได้ โดยที่อยู่ด้วยกันตลอดไป

มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้กับเรา แม้ว่ามันอาจจะมีกับคนอื่นก็ตาม

ก็ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อใคร เพราะไม่มีใครที่จะอยู่ให้เราทำดีด้วย

อยากจะทำดีกับใครสักคน อยากจะมีใครสักคน ที่สนใจเราจริงๆ ที่ไม่ได้อยากคบกับเราเพียงแค่ฉาบฉวย

แต่เป็นอะไรที่จะบอกเราว่า นี่แหละ เราเกิดมาเพื่อเค้า นั่นแหละคือคนที่เราจะอยู่ด้วย

หลายๆ อย่าง ประดังถาโถมเข้ามา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน   ช่วงว่างก็ว่างเสียเหลือเกิน

ช่วงงานเข้าก็เข้าซะ ทำงานแทบล้มประดาตาย จนแทบจะเข้ารพ. ร่ำๆแล้ว

คิดถึงรพ. อยากนอน ไม่ได้นอนมาเป็นปีแล้วมั้ง ปกติอย่างน้อยปีนึงต้องได้นอน 3-4 วัน

ปีนี้แปลกยังไม่มาถึง มั้ง 555 ฤดูเข้ารพ.ของเรา

ค้นหาไปเรื่อย ๆแล้วกัน  เดินไปตามนาลิกาชีวิตของตัวเอง ที่มันเป็นแพคเกจ

ให้ทำอะไรก็จะทำ ให้อยู่ตรงไหนก็จะอยู่  ชีวิตมันจะเป็นอะไรก็เรือ่งของมัน

อย่างดีก็แค่ตาย   นี่แหละคือกำไรชีวิตแล้ว  ที่ผ่านมาทั้งหมด คือกำไรชีวิตที่ไม่มีใครมาซึมซับความทรงจำ

ไปจากตัวเราได้

เหนื่อย ท้อ  เหงา  เดียวดาย   อยู่คนเดียว คำพวกนี้เป็นแท้กับเราเสมอ

คิดถึงการอยู่คนเดียวเสมอ ......บางทีเดิน ๆอยู่ในที่คนๆ เยอะๆ เคยไหมที่จะเป็นแบบเรา

แม้ท่ามกลาง ฝูงชนเยอะแค่ไหน  สายตาเราก็ไม่สามารถโฟกัสอะไรได้เลย นอกจากรู้สึกว่า

ทำไมในโลกมีเพียงเราคนเดียวในตอนนี้

คนเราก็เป็นเพียงอณูเล็กๆ ในอวกาศ ปัญหาอะไรมันจะมากมายเนาะกับชีวิตเนี่ยไม่เข้าใจ

ก็แค่ธุลีดิน กรวด หินเสดทราย ในห้วงอวกาส  ทำไม ถึงทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิดกันได้ขนาดนี้

แล้วอะไรคือความสุขที่แท้จริงกันน้า.......มันคืออะไรเหรอ  เราก็เป็นแค่เสดส่วนเสี้ยวนึง

ของยุคประวัติสาด ชาวโลกเท่านั้นแหละ  คิดไรมาก

เมื่อไหร่ที่หลุดจากลูกกรงที่ไปได้  ก็จะไปให้ถึงดวงดาวที่มองรอดลูกกรงนี้สักที

ขอเป็นอิสระสักทีเหอะ