มีรูปนี้ใบเดียวแหละที่ถ่ายกับแม่ ตอนโตนอกนั้นมีแต่เด็กๆ ไม่กี่ขวบ

กลับบ้านไปก็ชอบนั่งเปิดอัลบั้ม เก่าๆ ดูคนเดียวทุกที ที่ได้อยู่ด้วยกัน 4 คน

แม่ ป๋า พี่ และ บี เวลาเหล่านั้นไม่มีอีกแล้ว 

แต่เวลาที่ยังเหลืออยู่ทำให้ดีกว่านี้ได้ไหมละ

แม่ จะเล่าไรให้ฟังนะ เคยโกดแม่ เคยเกลียดแม่ เคยน้อยใจแม่  เคยทุกสิ่งทุกอย่างที่จะโค่ดไม่เข้าใจแม่

ว่าทำไม แม่ถึงได้ปล่อยให้ใช้ชีวิต แบบนี้อยู่คนเดียว ให้โตคนเดียว ให้หากินคนเดียว ให้ทำอะไรต่อมิอะไรคนเดียว

จนทุกวันนี้ บีจิตใจกระด้างไปหมดแล้ว  และเฉยชากับทุกสิ่งที่อยู่รอบด้าน เพราะว่าเจอมันมาซะหมดแล้ว

ตั้งแต่เกิดมา  กี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ที่ทำให้แม่เสียใจ แถมไม่เคยคิดจะเสียใจเสียด้วยซ้ำ

เคยเถียงแม่ ทะเลาะกับแม่ และหนีออกจากบ้าน ไม่ให้แม่เจอ ไม่ให้แม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เพียงเพราะอารมณ์

และเพียงเพราะนิสัยไม่ดีเองนั่นแหละมั้ง 

เคยเอาสร้อยทองที่แม่ซื้อให้ติดคอ ไว้ไปขายร้านทอง เป็นค่ารถ จะหนีแม่ไปหาเพื่อนเพราะเบื่อที่แม่บ่น

เบื่อที่แม่จู้จี้จุกจิก  เช้ามาก็บ่นๆ ๆ อะไร ไม่รู้ คนจะนอน จะให้ทำนั่นทำนี่ ทำนู้น  จะให้ทำอะไรต่อมิอะไรทำไมมากมาย

ห้องนอนก็ห้องนอนเค้า จะรก จะไรก็ เรือ่งของเค้า เค้าอยู่ได้ ไม่ต้องมายุ่งได้ไหมล่า

เสื้อผ้าก็เหมือนกัน ไม่ต้องมาซักให้ก็ได้ ไม่อยากฟังที่จะมาบ่น ไม่มีใส่เด๋วก็จะซักเองไม่ต้องมายุ่ง

หากไม่มี ก็จะไม่ใส่ ไม่ซัก ไม่ไรทั้งนั้น ก็ปล่อยให้มันเน่า ๆไป

เรื่องเรียนก็เหมือนกัน  แม่ไม่รู้หรอก ว่าเค้าไปเจออะไรในที่โรงเรียนบ้าง

รู้ไหมว่าป๋า อะ เคยไม่ไปจ่ายค่าเทอมให้  เพราะอะไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจ เพียงเพราะป๋าเอาเงินไปให้ผู้หยิงคนนั้นใช้มั้ง

จวบจนป๋าตายนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่า ...ทำไม.....

แม่ไม่เข้าใจว่าทำไม เค้าถึงไม่อยากไปเรียน   เพราะไม่อยากให้แม่ลำบาก

ก็คิดโง่ๆ  คิดอะไรโง่ๆ สารพัด เรื่องนี้ก็ไม่เคยพูดให้แม่ฟังด้วยซ้ำ เพราะกัวแม่คิดมาก

รู้ว่าแม่ทำงานอยู่คนเดียว ... รู้ว่าพี่สาวเราก็ทำให้แม่ปวดหัวมากพอระ

ไม่อยากทำตัวให้มีปัญหาอีกคน...................แต่ก็ดันสร้างปัญหาให้แม่ในมุมที่เค้าไม่รู้

รู้นะ ว่าเคยดื้อ  เคยด่าแม่ ตะโกนด่ากับแม่ เคยสู้แม่ เวลาแม่ตี  เคยกระชากไม้ที่แม่ตีเพื่อไม่ให้แม่มาตี

ทุกวันนี้  รู้หมดแล้วว่า  สิ่งที่แม่เคยเป็นเดือดเป็นร้อน

เคยหาโรงเรียนให้เรียน  เคยเอาเค้าไปฝากกับป้าให้ป้าดูแลและให้เรียน

ทุกวันนี้ยังเสียใจอยู่ที่ทำไม ตอนนั้นไม่เอาถ่าน  เสียดายเวลาที่หยุดเรียน มาปีสองปี

ด้วยเหตุผลโง่ๆ ง่ายๆ  แค่เรื่องอยากไว้ผม  โรงเรียนนี้มันเสือกให้ตัดผม ก่อนเข้าเรียน แล้วถึงให้ไว้

เลยไม่เรียนแม่งเลย   ออกมาหางานทำซะ.......ทำไมตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดอะไรโง่ๆ แบบนี้น้า

พอออกมาทำงาน ก็เลยออกไปอยู่หอซะอยู่กับเพื่อน ใช้ชีวิตให้มันสมกับเป็นชีวิตไปเลย

กินใช้ เท่ว  ไม่เคยหันกลับไปที่บ้านอีก  ไม่ต้องมียาดพี่น้อง  ทุกวันก็มีแค่คำว่าเพื่อน ว่าเพื่อน

ทำไมตอนนั้น อะไรก็เพื่อน แล้วเพื่อนก็เป็นตัวแปรที่ทำให้ชีวิตเค้า เปลี่ยนไป.............................

พอหมดสนุกกับการ ทำงานออกไปใช้ชีวิตตัวเองแล้ว    สุดท้ายก็กลับไปหาแม่

....เพราะไม่รู้จะเอาอะไรกิน  ไม่รู้จะอยู่ยังไง  ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

เมื่อก่อนตอนที่หนีออกจากบ้าน  แม่รู้ไหมว่าลำบากมาก  ไม่มีอะไรจะกิน

อยู่หอเนี่ย มันทรมานมาก    .... ห้องที่คอนโดที่เช่าอยู่กับเพื่อน ก็โดนล้อค

ตัดน้ำ ตัดไฟ  ตัดแม่งหมด  ดีอย่างเดียวที่มันไม่ไล่ออกจากที่นอน ไม่มีที่ซุกหัวนอน

ตกกลางคืน ก้แอบไปเปิดวาวล์น้ำ เพื่ออาบน้ำ  แอบเปิดคัดเอ้าไฟ  เพื่อใช้ไฟ

เล่าตอนนี้มันเป็นเรื่องขำขำ แหละ มันผ่านมาแล้วนี่....แต่ตอนนั้นมันไม่ขำเท่าไหร่หรอก

เพื่อนที่พอจะกลับบ้านได้  ก็กลับไป เอาข้าวมาให้กินบ้าง  แบ่งกันบ้าง

แค่พอมีชีวิตรอดไปวันๆ  อนาคต ไม่รู้จะเอายังไง ไม่ต้องคิดถึงซะด้วยซ้ำ

เพราะ แค่พรุ่งนี้จะเอายังไง ยังไม่รู้เลย  ก็แค่นอนมาให้มันตื่นมาก็พอ....

วันๆ ก็นั่งวาดรูป นั่งเขียนอะไรไป  ให้มันพอ หายว่าง ๆ  ให้มันมีอะไรทำ.....

เรียนก็ไม่เรียน งานการก็ไม่ทำ   ไม่รู้จะทำอะไร  อยู่ไปวันๆ ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเหมือนกัน

เคยอยากจะฆ่าตัวตายซะด้วยซ้ำ  แต่ก็ไม่รู้จะตายยังไง  ใครจะมาเก็บศพ

เคยคิดว่า  หากชาดนี้ ไม่มีแม่ ไม่มีพี่ แล้ว ก็จะตายซะ  เพราะทุกวันนี้ มันก็ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น

เพื่อให้คนอื่นรู้ว่ามีเรา  ไม่ให้เค้าเสียใจที่เราตายจากไปซะเท่านั้นแหละ

ท้ายที่สุด หนีไปยังไง ก็ไม่พ้นอกแม่อยู่ดี  ตะลอนไปทั่วบ้าน ทั่วเมือง

ไปอยู่บ้านเพื่อนทีเป็นเดือน ๆ จนพ่อแม่ เพื่อนรับเป็นลูก   แต่ก็ไม่สบายเหมือนบ้านเรา

เพราะไงบ้านเราก็คือบ้านเราเนาะแม่เนาะ..... จะยังไงนี่ก็คือแม่เรา......

วันนึง ก็เลย กลับไปหาแม่นั่นแหละ แล้วก็บอกแม่ว่า แม่เค้าอยากเรียน.........

อยากกลับไปเรียน   ไม่อยากเป็นคนโง่แบบนี้ระ   .....จะไปทำงานอะไรก็ไม่ได้ ไม่มีใครเค้าเอา

...................

ความรู้อะไรก็ไม่มี  เด็กก็เด็ก  อายุอะไรก็ไม่ถึง    จะทำอะไรกินก็ยังไม่รู้.....

แม่ก็ พูดได้คำเดียวว่า    "ไง ไปมาซะสุดขอบฟ้า  ไม่มีที่ไหนให้ไปอีกแล้วใช่ไหมระ ถึงได้กลับมา คราวนี้ก็ตั้งใจเรียนแล้วกัน แล้วก็ไปดูที่เรียนซะ ว่าอยากเรียนที่ไหน"

นี่คือคำแรกที่พูดกับแม่ แม่พูดตอบกลับมาด้วยเสียงนิ่งๆ

แต่ตอนนั้นไม่เคยรู้สึกเลยว่าคำพวกนี้ทำให้แม่โล่งใจได้มากเพียงไหน  เพียงเพราะเราไม่เข้าใจ

หัวอกคนเป็นแม่  ไม่เข้าใจหัวอก คนที่รักเราอยากจริงใจและแสนเป็นห่วงอนาคต

แม่ หันไปคุยกับป้า  "มันก็คงไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวแล้วนั่นแหละ ไปจนไม่รู้จะไปไหนอีกต่อไปแล้ว ถึงได้อยากกลับมาเรียน"

ตอนนั้นไม่ค่อยเข้าใจประโยคพวกนี้เท่าไหร่ ...แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า   ชีวิตตอนนั้นเป็นยังไง

ชีวิตที่ไม่ว่าใครก็เอาไม่อยู่   เกเร  จนไม่มีใครควบคุมได้ 

ไม่เคยฟังใคร  ใครเตือน ใครห้าม ก็ด่าเค้า ก็หาเรื่องกับเค้า ......จนยาดทุกคนกัว และเบื่อ

ไม่อยากจะยุ่งกับเค้า   ...แต่ลึกๆ ตอนนั้นแอบสะใจนะ  ที่ใครอย่ามายุ่งกะชีวิตกู

ชีวิตกูกูดูแลตัวเองได้ ...... แต่ดูแลได้ดีแค่ไหน เท่าไหนกันระ กับคนที่ผ่านชีวิตมา

เด็ก    เด็กมากๆ กับความคิดพวกนี้.......................

แต่พูมใจอยู่อย่างนึง  ....ที่ชีวิตของบีที่ระหกระเหิน ลุ่มๆ ดอน ๆ เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง หยุดบ้าง

เปลี่ยนที่เรียนบ้าง  ย้าย ตั้งแต่เกิดมาเนี่ย  10 โรงเรียนได้ ย้ายอยู่นั่นแหละ

ย้ายแบบไม่มีเหตุผล...เหอๆ ม.1เรียนที่นี้ ม.2 ไปเรียนอีกที่  ม.4เรียนอีก 3ที่

ฮ่าๆ  ชีวิต กู ใช้คุ้มจริงๆ มหาลัยเรียนอีก 2 ที่  สุดตรีนระ

เอาเป็นว่า  จะบอกแม่ว่า....ชีวิตเค้าก็ยังไม่หยุดนิ่งเลย  ยังหาตัวเองไม่เจอเลย

แต่ก็ประคับประคองมาได้ระดับนึงแล้ว   ...เพียงแต่ว่ายังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต

เหนื่อย ก็ทอหาแม่ เล่าให้แม่ฟัง ว่าตอนนี้ทำงานเป็นยังไง มันเหนื่อยแค่ไหน

แม่ก็ให้อดทน ว่าทำงานก็แบบนี้แหละ มันเหนื่อย แม่เจออะไรมาเยอะกว่าแก มากมาย

ปรึกษาแม่ว่า อยากเปิดร้านขายเสื้อ ตัดเสื้อ... อยากทำอะ อยากทำแบรนด์ของตัวเอง

ชอบใส่อะไรก็ทำแบบนั้นนั่นแหละขาย   ขายดีไม่มีชั่งมัน กูอยากขาย...555+ก็เอามันซะยังงี้

เมื่อไหร่จะคิดได้ แบบโตๆ สักทีวะ   ก็ชีวิตมันเรื่อยเปื่อยอะแม่......

คนมัน อารมสินละปิน  มันก็ต้องมีขึ้นมีลงบ้าง  แต่แม่เห็นไหมระว่า

ท้ายที่สุด  เค้าก็เป็นผู้เป็นคนกับเค้า ....ชาดนี้ ลูกที่แม่ไม่คิดว่าจะเอาถ่านอะไรกับเค้า

เท่วเล่นไปวัน ๆ กลับมานั่งทำงาน งกๆๆๆๆๆ จนจะบ้าตาย เคียดตาย

นั่นแหละ ก็อยากให้แม่มาหาแล้วมีเงินให้แม่ได้ใช้บ้าง

มีเงินพาแม่ไปไหนมาไหนบ้าง ....แม่จะได้ไม่ต้องมาออกเงินให้อีก

คราวที่แล้วที่แม่มา  ก็ไม่ได้ดูแลแม่ไรมาก ไม่มีตัง..555+

ก็พากินพาเท่วได้เท่านั้น   แต่ไม่มีตังซื้อไรให้  เด๋วมาคราวนี้สบายมากเก็บเงินก่อนนะ

อยากได้อะไรจะซื้อให้....แต่แม่ก็ไม่เห็นค่อยอยากได้ไรเนาะ ...หรือว่าเกรงใจ

ไม่ไร โตแล้ว ตอนนี้หาเงินได้เองแล้ว...อยากให้แม่แต่งตัวสวยๆ

อยากให้มีชุดสวยๆ อยากให้ใส่สร้อย สวยๆ  สร้อยมุกที่เคยซื้อให้อะ ยังอยู่ไหมอ่ะ

จำได้นะ ว่าเคยให้พระเหลี่ยมทองไปด้วยที่สร้อยเป็นคริสตัล

ถึงแม้ว่า จะไม่เคยทำไรให้แม่เป็นชิ้นเป็นอัน........ไม่เคยให้เงินแม่เป็นเรื่องเป็นราว

แต่ลูกคนนี้นะ... เป็นคนดีของสังคม ไม่ทำร้ายใคร ไม่คดโกงใคร

และไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นเรื่องไม่ดี ๆ อะ ไม่รู้จะพูดยังไง

แต่เอาเป็นว่า.................ก็คิดว่า เป็นคนดีแล้วกัน  ..ฮ่าๆๆ

ดีป่าวไม่รู้เหมือนกัน  แต่ไม่เคยทำร้ายใคร เรียกว่าคนดีปะ

วันนี้กลับมาจากทำงาน เหนื่อยและท้อ ท้อมากมาย

สุดท้ายก็นึกถึงแม่อยู่ดี   ว่าทำงานทำไมวะ...55+ไม่เพื่อตัวเองก็เพื่อแม่แล้วกันเนาะ

เพราะเพื่อตัวเองคงไม่อยากทำ ไม่ได้ใส่ใจไรตัวเองมากมาย

ทำไมชีวิตคนโตๆ นี่มันวุ่นวายเสียจริง อยากกลับไปเรียนอนุบาล

เรียนๆ นอนๆ ไปวันๆ เล่นๆ  สบายใจ โรงเรียนหัสดิเสวี อนุบาล 2 5555จำได้

เพราะย้ายมาจากโรงเรียนไม่รู้ชอบย้ายบ่อย

ย้ายแต่เล็กจนโต...........

แม่จ๋าแม่   แม่จ๋า   คำพวกนี้ติดปากมาตั้งแต่เด็ก ๆ ถูกสอนให้เรียก

แต่ทำไม โตมา  ตะโกนเรียก  แม่              แม่   อยู่ไหนอะ ไอนั่นอยู่ไหน ไอนี่อยู่ไหน

แม่ขอตังหน่อย                แม่ขอตังไปซื้อนี่หน่อยดิ

555+

แม่คงนั่งนึกเนาะ  ทำไมตอนเด็กๆ มันน่ารักวะ แม่จ๋า แม่จ๋าแม่ แม่ขอตังซื้อหนม2 บาท

แม่เย็นนี้บอกป๋าไปกินข้าวฟังเพลงกานน น อยากกินข้าวฟังเพลง

มันคือร้านอาหารที่ มีคนเล่นดนตรีให้ฟังอะ    แบบคอฟฟี่ช้อพตามโรงแรม

มีคนเล่นดนตรี กับร้อง  คือความทรงจำก็เลือนลางเต็มที

สมัยที่ป๋ายังมีชีวิตอยู่ แล้วเราอยู่กันพร้อมหน้า  มีแม่ มีป๋า มีพี่ มีเค้า

ตอนนี้ ทั้ง 4 ชีวิต ต่างก็แยกย้าย ไปคนละทาง ทั้งมีชีวิตและไม่มีชีวิต อิๆ

เพราะป๋าเค้าไปดีระ  ทุกวันนี้ ก็ยังจุดธูปไหว้ป๋าอยู่ เวลาไม่สบายใจ

เวลาตักบาตรก็ยัง กรวดน้ำไปให้ป๋านะ ป๋าจะได้มีกิน

หากว่าเป็นคนตื่นเช้ากว่านี้ คงทำบุญให้ป๋าให้เยอะกว่านี้  เพราะได้ทำช่วงเวลาที่ไม่ได้นอนจนถึงเช้า

เท่านั้นแหละ

เลวเนาะ ลูกทรพี  ...ก็มันไม่ตื่นอะ  นอนไม่เป็นเวลา

ที่จิงไม่อยากจุดธูปไหว้ป๋าเท่าไหร่หรอก  กัวไปกวนเค้า ไม่ได้เกิดสักที

แม่ดิ ชอบให้จุด  แม่บอกว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ ตายไปแล้วก็ต้องมาช่วยลูกไม่ให้ลูกลำบาก

อันนี้ไม่รู้จริงอะป่าว  ก็น่าจะแค่ทำบุญไปให้ ไม่ต้องไปจุดขอไรให้เค้ามาช่วยหรอกเนาะ

ก็อาจจะเป็นคนไทย ที่พึ่งทางใจมั้ง  แต่ก็จุดทุกทีตามแม่บอก.....ก็ไหว้ป๋า ช่วยลูกหน่อย

ไม่สบายใจเลย ยังงั้นยังงี้

ตอนแรกแม่จะมาหา  แล้วไม่มาก็ดีแล้ว ตอนนี้ฟ้าฝนไม่ค่อยดี นั่งรถคนเดียวมันอันตราย มันไกล

รู้ป่าวว่า  เวลาที่ส่งแม่ขึ้นรถทีไรอะ จะมองจนรถออกทุกที จนรถมันหายไปกับตา

กัวมันเกิดอันตราย กัวมันเกิดอุบัติเหตุ.....พอโตมาแล้วถึงจะรู้ว่า การห่วงใยอะ มันลึกซึ้งและผูกพันแค่ไหน

คราวนี้ ถ้าแม่มานะ จะนั่งรถกลับบ้านไปด้วย จะนั่งกลับไปส่ง

แม่แก่แล้วไปไหนมาไหนคนเดียว มันอันตราย อย่างน้อยก็จะไม่เหงา เวลารถมันพักกินข้าว

เข้าห้องน้ำห้องท่าเวลาดึกๆ......

ทุกวันนี้เสียใจจังที่ยังไม่เคยทำไรให้แม่เลย ...แต่มันไม่สายเกินไปใช่ไหม

ที่จะเริ่มต้นเสียตั้งแต่เด๋วนี้ .......ที่จะเริ่มต้นใหม่ และหันหน้าสู้กับตัวเองและความท้อใจต่างๆ

เราสามคน  แม่ พี่ และเค้า ต่างก็เจออะไรกันมากมาย (ยกเว้นป๋าที่ไปสบายแล้ว)

ต่างก็เจออะไรกันมากมายที่เกินกว่าจะมาแยกพวกเราออกจากกันแล้วล่ะ

ถึงแม้จะต่างคนต่างอยู่  ต่างคนต่างตื่นมา หายใจสูดอากาศเข้าไปคนละที่ก็ตาม

แต่อย่างน้อย ดวงอาทิตย์ที่ยังสาดส่องลงมาก็ยังเป็นเปลวแดดร้อน ดวงเดียวกัน

เราไม่ได้อยู่ไกลกันเกินจะไปหานะ.......แต่เราก็ไม่ได้ใกล้กันเกินจะดูแลกัน

ดูแลแม่น้อยมาก    ไม่ได้ดูแลเลยต่างหาก...

ตอนเค้าป่วย  แม่เคยวิ่งวุ่นทั้งวัน เพื่อพาเข้าๆ ออกๆ รพ.

เป็นปีๆ ที่หมดเงินรักษาไปเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่..........มันเป็นกรรมเป็นเวรเนาะ

แต่พอมานั่งคิดๆดูแล้ว  เวลาที่ทรมานพวกนั้นผ่านพ้นมาได้

ทั้งที่มันทุกข์ยาก และปวดร้าวไปทั้งตัวกับการเจ็บป่วยเนี่ย...มันยากเกินธรรมชาติควบคุมได้

มันยังผ่านมาได้   แล้วตอนนี้เราควบคุมตัวเราเองได้

ทำไมเราถึงจะทำให้มันดีไม่ได้ระใช่ไหม.......โง่จิงๆน้า ทำไมถึงเพิ่งมาคิดได้นะ

บอกแล้วคนเราไม่มีอะไรจะสายเกินไป ...อย่างดีก็แค่เสียเวลา ซื้อเหตุการณ์สำคัญในชีวิตนั่นแหละ

แล้วจะเสียเวลาทำไม ........คิดกันให้ดีนะ

เรียน คือเรียน  ตั้งใจเหอะ  ไว้ผม ไม่ไว้ผมเนี่ย ไม่ใช่สาระสำคัญอะไรเลย

แต่ก็เข้าใจ  ...มันวัยใครก็วัยมัน....มันห้ามกันไม่ได้ตอนนั้นเราก็เป็น

เอาล่ะ ....ก่อนหน้านี้นะ เคยเขียน ไดอารี่ ไว้ฉบับนึง ยาวมาก

เขียนในช่วงในตอนที่ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีแม่   ในมุมมองที่แม่ไม่รู้ว่าลูกไปเจออะไรมาบ้าง

มันสุข มันทุกข์ ความเป็นจริงที่แม่ไม่เคยรู้......ในมุมมองของลูกเอง

เสียดาย ไผ่ลบทิ้งไประ ก็ยากจะเรียบเรียงมันขึ้นมาใหม่

ไผ่ลบทิ้งไปสองปีระ เสียดายจริงๆ  แต่มันไม่เคยหายไปจากความทรงจำในหัวใจเค้าเลย

ชีวิตที่เราต้องอยู่โดยไม่มีใคร  มันเหงาและทรมาน เหลือเกิน

ชีวิตที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่า วันนี้จะกินอะไร  จะเอาเงินไหนไปจ่ายค่าห้อง

เห้อ..........เค้าว่า อดีตมีไว้เพื่อแก้ไขและทำปัจจุบันให้ดีขึ้น และให้ส่งผลไปยังอนาคต

นั่นแหละ  เค้าว่าไว้อย่างไร มันไม่เคยผิดคำพูด คนโบราณเลย

เพลงค่าน้ำนม จำได้ดี ตอนเล็กๆ ชอบให้แม่ร้องให้ฟัง  ก่อนนอนแล้วเราก็ดูดนมขวดๆ ไปด้วย

ก่อนจะหย่านม จำได้แม่นม่ะ

แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง
ที่เฝ้าหวงห่วงลูกแต่หลังเมื่อยังนอนเปล
แม่เราเฝ้าโอ้ละเห่
กล่อมลูกน้อยนอนเปลไม่ห่างหันเห ไปจนไกล
เมื่อเล็กจนโตโอ้แม่ถนอม
แม่ผ่ายผอมย่อมเกิดจากรักลูกปักดวงใจ
เติบ โตโอ้เล็กจนใหญ่
นี่แหละหนาอะไร มิใช่ใดหนาเพราะค่าน้ำนม

ควร คิดพินิจให้ดี
ค่าน้ำนมแม่นี้ จะมีอะไรเหมาะสม
โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม
เลือดในอกผสม กลั่นเป็นน้ำนมให้ลูกดื่มกิน
ค่าน้ำนมควรชวนให้ลูกฝัง
แต่เมื่อหลังเปรียบดังผืนฟ้าหนักกว่าแผ่นดิน
บวช เรียนพากเพียรจนสิ้น
หยดหนึ่งน้ำนมกิน ทดแทนไม่สิ้นพระคุณแม่เอย

.....................

ไม่เห็นต้องมีวันแม่   ก็รักแม่ได้  เพราะทุกวันเราคือแม่ลูกกัน ใช่ป่ะแม่

เด๋วทอไปหานะ

จุดอ่อนของผมอยู่ที่หัวใจร้องเองอีกแล้ว ชอบร้อง อะครับ หากมีเพลงไรโดนๆ มักจะอยากมาอัพไดไม่รุเป็นไร เพลงเนี่ย เหมือนแต่งมาให้ตัวเองโดยเฉพาะเลย ไม่รู้ทำไม เกเร ไปทั่วเรื่องความรัก แต่ก็อยากได้ความรักจากคนอื่น แต่ไม่ก้าที่จะให้ใคร

บรรยากาศ บรรดากรอบรูปต่างๆ ในห้อง

ที่สะเว่นเซ่นวันวาเลนไทนพอดี มายถ่ายให้

ที่ไหนสักอย่างเซรงๆ นั่งถ่ายรูปเล่น

ไทด์แดงสวยไหมล่า

ท่านี่ เลียนแบบต้นเดอะสตาร์มา 555+

บีบอย กะบิวตี้ กินเฉ่าก๊วยที่ เจเจ

อีกรูปๆ นั่งรถในเจเจ

ไปส่งน้องมายตัดผม รอช่างมาตัด

ระยะห่างจากสตอรี่ ไม่ได้แตะเลย 4เดือนเต็มๆ เวลาเนี่ยมันวิ่งผ่านเราไปเหมือนลมความเรวสูง

แปปๆก็ผ่านไป 1 ปี  กลับไปดูวันที่อัพได เปิดไดที่นี้ครั้งแรก คือปี 2005 เลยอ่อ

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะเลย      กับผ่านพบกับคนที่เจอะเจอ ทุกยุคทุกสมัยของสตอรี่ไทย

การมีเรื่องมีราว   การเม้นด่ากัน  การแย่งแฟนแย่งผัวแย่งเมียกัน  การสาดโคลนใส่กัน การนินทากัน

การใส่ร้ายหาว่าแต่งรูป   การเม้นมั่ว  การรวมกลุ่มตั้งตัวเป็นยากุช่าสตอรี่   เรื่องมันมากมายเหลือเกิน

แต่สุดท้าย เราก็ยังอยู่ ไม่ได้ตายจากไปไหน เหมือนกับ หลาย ๆคนที่หนีไปทำไดอารี่ที่บล้อคอื่น

เพราะสตอรี่มันปัญหามากมายเหลือเกิน

อ้าว แล้วสิ่งดีๆ ละ  ไม่มีเหรอ มีมากมายเหลือเกิน  ทุกวันนี้ น้อง ๆเพื่อนๆ หลายคน ที่สนิทกันในชีวิตจริงๆ

ก็มาจากสตอรี่ไทยนี่แหละ  ที่เป็นด้ายแดง เชื่อมโยงจิตใจเข้าหากัน เพิ่มความผูกพันกันด้วยตัวอักษร

และการดูแลความรู้สึกของกันและกัน   ดีแหละคือสิ่งดีๆในความเลวร้าย 

คนเราไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็มักจะมีคนดีกับคนไม่ดีอยู่แล้ว

เราเลือกเอาเองแล้วกัน ว่า เราจะอยู่ฝั่งไหน   ยืนหยัด กับสิ่งไหนมากกว่า

อย่าเอาปัญหามาใส่ตัวและใส่ใจ  ชีวิตจริงๆ อยู่ที่ไหน ต้องการอะไรค้นหาให้เจอค้นหาให้พบ

แต่เราเองยังค้นหาตัวเองไม่เจอเลย  ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

ก็เดินตามทางไปเรื่อย ๆ ตามทางที่มันมีให้เดิน ไม่ได้กระโดด ไม่ได้โลดโผน

ไม่ได้เจออะไร แบบที่หลายๆ คนเจอ และพยายามฝ่าฝันอุปสรรค ชีวิตเรา เรามองว่า

มันช่างเรียบง่ายเสียเหลือเกิน.......เอ๊ะมันต้องมีอะไรทำอีกน้า

อยากได้อะไรอีกน้า .....สิ่งที่อยากได้จิงๆ คือ อยากให้ชีวิตที่มีอยู่สั้นที่สุด

โดยที่สิ้นสุดในชาดนี้ ไม่อยากเวียนว่ายตายเกิดมาพบกับเรื่องราวอะไรต่างๆ ที่เรารับไม่ได้หลายๆอย่าง

การใช้ชีวิต..คำๆนี้  พูดเหมือนง่าย  มันไม่ได้เหมือนการใช้คอมพิวเตอร์ ไม่ได้เหมือนการใช้มือถือ

ที่เป็นสูตรสำเร็จที่ต้องทำตามได้เป๊ะๆ

การใช้ชีวิต  มันมีโอกาสให้ลองผิดลองถูกเหมือนกัน แต่ก็เสี่ยงกับการที่หากว่าถ้ามันเป็นทางที่ผิดระ

เราจะหาทางแก้ไขได้ด้วยตัวเองหรือไม่   

ยิ่งโตมากขึ้นไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเรื่องให้คิดมากมาย ต้องรับผิดชอบอะไรมากมายเพิ่มขึ้น

ทั้งที่บางอย่าง และหลายสิ่ง เป็นสิ่งนอกเหนือที่เราต้องการ   เราไม่เห็นอยากจะได้อะไรเลย

ทำไมคนเราต้องสร้างอนาคตด้วย เพื่ออะไร เพื่อครอบครัวงั้นหรือ

แต่เราก็ไม่ได้มีครอบครัวอะไร   มีแม่ ซึ่งแต่งงานใหม่ไประ พี่สาวที่แต่งงานไประ

ทุกวันนี้ก็อยู่คนเดียว  หรือจะให้เราสร้างครอบครัวใหม่ของเราเองงั้นหรือ.....

เรารู้สึกว่าเราดูแลใครไม่ได้ แค่ตัวเองยังหาข้าวกินเองไม่ได้เลย กินข้าว นอนตื่นอาบน้ำไม่เป็นเวลา

ใครอยู่กับเราคงตายไปพร้อมๆกัน 

ใครนะ ที่บอกว่าเรารักแต่สนุก  ใช้ชีวิตไปวันๆ  อ้าว แล้วจะให้เราทำไรละ

ให้เราทำงานหาเงินมาซื้อบ้านที่ต้องอยู่คนเดียวยังงี้เหรอ  ยังไงซะ เราก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี

แฟนก็ไม่มี  คนที่จะรักยังไม่มีเลย .....

หลายคนบอกว่า เราได้เหลือบมองคนข้างๆ หรือเปล่า ก็มองนะ แต่ว่าเรารู้สึกว่า

เราไม่เคยมีความเชื่อในเรื่องความรัก.....เราไม่เชื่อว่า คนเราเกิดมา ต่างพ่อ ต่างแม่

การเติบโตที่ต่างกันสิ้นเชิง จะมาอยู่ด้วยกัน และผูกพันกันได้ โดยที่อยู่ด้วยกันตลอดไป

มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้กับเรา แม้ว่ามันอาจจะมีกับคนอื่นก็ตาม

ก็ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อใคร เพราะไม่มีใครที่จะอยู่ให้เราทำดีด้วย

อยากจะทำดีกับใครสักคน อยากจะมีใครสักคน ที่สนใจเราจริงๆ ที่ไม่ได้อยากคบกับเราเพียงแค่ฉาบฉวย

แต่เป็นอะไรที่จะบอกเราว่า นี่แหละ เราเกิดมาเพื่อเค้า นั่นแหละคือคนที่เราจะอยู่ด้วย

หลายๆ อย่าง ประดังถาโถมเข้ามา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน   ช่วงว่างก็ว่างเสียเหลือเกิน

ช่วงงานเข้าก็เข้าซะ ทำงานแทบล้มประดาตาย จนแทบจะเข้ารพ. ร่ำๆแล้ว

คิดถึงรพ. อยากนอน ไม่ได้นอนมาเป็นปีแล้วมั้ง ปกติอย่างน้อยปีนึงต้องได้นอน 3-4 วัน

ปีนี้แปลกยังไม่มาถึง มั้ง 555 ฤดูเข้ารพ.ของเรา

ค้นหาไปเรื่อย ๆแล้วกัน  เดินไปตามนาลิกาชีวิตของตัวเอง ที่มันเป็นแพคเกจ

ให้ทำอะไรก็จะทำ ให้อยู่ตรงไหนก็จะอยู่  ชีวิตมันจะเป็นอะไรก็เรือ่งของมัน

อย่างดีก็แค่ตาย   นี่แหละคือกำไรชีวิตแล้ว  ที่ผ่านมาทั้งหมด คือกำไรชีวิตที่ไม่มีใครมาซึมซับความทรงจำ

ไปจากตัวเราได้

เหนื่อย ท้อ  เหงา  เดียวดาย   อยู่คนเดียว คำพวกนี้เป็นแท้กับเราเสมอ

คิดถึงการอยู่คนเดียวเสมอ ......บางทีเดิน ๆอยู่ในที่คนๆ เยอะๆ เคยไหมที่จะเป็นแบบเรา

แม้ท่ามกลาง ฝูงชนเยอะแค่ไหน  สายตาเราก็ไม่สามารถโฟกัสอะไรได้เลย นอกจากรู้สึกว่า

ทำไมในโลกมีเพียงเราคนเดียวในตอนนี้

คนเราก็เป็นเพียงอณูเล็กๆ ในอวกาศ ปัญหาอะไรมันจะมากมายเนาะกับชีวิตเนี่ยไม่เข้าใจ

ก็แค่ธุลีดิน กรวด หินเสดทราย ในห้วงอวกาส  ทำไม ถึงทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิดกันได้ขนาดนี้

แล้วอะไรคือความสุขที่แท้จริงกันน้า.......มันคืออะไรเหรอ  เราก็เป็นแค่เสดส่วนเสี้ยวนึง

ของยุคประวัติสาด ชาวโลกเท่านั้นแหละ  คิดไรมาก

เมื่อไหร่ที่หลุดจากลูกกรงที่ไปได้  ก็จะไปให้ถึงดวงดาวที่มองรอดลูกกรงนี้สักที

ขอเป็นอิสระสักทีเหอะ 

เชิญเข้าไปแวะชม WEBของเราได้ที่ http://staralbum.storythai.com
  อันนี้ไดห้อง มะตูมก็ไปด้วย

ส่วนบีบอยไม่ได้ไปกะเค้าหรอก ไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะเล่นบ้างไม่เล่นบ้าง
Star_album_Extra ส่วนนี่คือชื่อห้องในแคมฟอกนะ

เอาว่าใครอยากเห็นบีบอยในก้อง ก็มาเล่นแคมในห้องพี่อาร์มเค้าแล้วกาน
เป็นดีเจ ทีนี่บ่อย ๆ ช่วง Super request ขอเพลงมาเลยจะจัดให้ (เพราะเข้เกียดนึกเอง 55เล่นง่าย)

ไปถามหา บีบอย กับใครก็ได้ ที่ห้องนั้นอ่ะ  ถ้าเค้ากัดกันอย่าตกใจนะ พี่น้องกันหมด

 
แอบตัดผมด้านหน้าไปนิดนึง ด้านขวาให้สั้นกว่าด้านซ้าย เอาเฉี่ยวๆ เบื่อหน้าม้าระ
ตัดเองด้วยเอามีดโกนหั่นๆ ฮ่าๆ บ้าได้อีก ซอยทั้งหัวเองเลย เพราะผมยาวแล้วหัวเป็นแตงโมกลมๆ
ทีนี้ เบลเลยมาบ่น ห้ามตัดอีกจะให้ไว้ผมยาวๆ


มาถึงเรื่องความรัก...............
ไม่มีแฟน ไม่มีสักที ไงก็ไม่มี คนชอบคิดว่ามีแฟนแล้ว เง่อแปลก
ไม่มีไรโดดเด่นเลย  เบื่อไหมไม่เบื่อ แทบไม่ได้คิดถึงเรือ่งรักเลยมากกว่า
คิดแต่ว่าอยากทำนั่น อยากทำนี่ อยากวิ่งๆ ๆๆๆๆไปให้สุดขอบฟ้า สุดขอบโลก

มีพลังอยู่เท่าไหร่ก็วิ่งๆๆไป เหนือ่ยก็นอนมันกลางสนามหญ้านั่นแหละ  ไม่กินไม่หิว ไม่อยาก
ไม่ไรทั้งนั้น อยากทุ่มเททั้งหมดให้กับสิ่งที่อยากทำ แต่ยังไม่รู้ว่าอยากทำไรเลย

ใครๆ ก็มักจะคิดว่าบีบอยมีแฟนแล้ว บีบอยไม่มีแฟน ไม่รู้จะเรียกใครว่าแฟนดี
ผ่านมาก็ผ่านไป  เพราะเราโลกส่วนตัวสูงไม่มีใครเข้าถึง  เพราะเราไม่ดีพอ
เพราะเราไม่มีตัง  เพราะเรามันแย่ไม่หล่อ ไม่เท่ ดูไม่ดี  ง๊องแง๊ง เอาแต่ใจ แล้วไม่เอาแต่ใจ
ใครละจะให้ใจเราได้ ก็เอาใจตัวเองเป็นหลักไว้ก่อนดีกว่า

เพราะฉะนั้น เลยไม่มีใครสักทีไม่รุ้เพราะอะไร ....ฉะนั้นประเด็นความรักตัดไปเลย จบ.
ไม่มีคำว่าแฟนมา 2 ปี ได้แล้วมั้ง ตั้งแต่คนๆนั้นอยู่ม.5 ตอนนี้ จะจบม.6 ถ้ายังเรียนอยู่ 55+
ได้ข่าวว่าออกจากรร.แล้ว ข่าวมาอะนะ จิงไม่จิงไม่รุ้ ผ่านมาตอนนั้น ที่sad sad หน่อย ไม่มีแฟนอีกเลย
ไม่เรียกใครว่าแฟนอีกเลย ...เจ้าตัวน้อย แสงไฟดวงน้อยของบีบอย ป่านนี้ไปอยู่ไหนน้า คิดถึงจัง

--------------

x'mas 25/12/07 ประทับใจมากกับน้องๆเพื่อน ทุกคน
ทั้งใน hi5 http://beeboyza.hi5.com

ที่มาเม้น จนบีไม่คิดจะคืนเม้น 55+ เพราะมันเยอะมั่ก ตัวต้นคริสมาสเพียบเลย กวางเอย ซานต้าเอย
ถึงแม้ว่าบีไม่ค่อยเม้นให้ใคร แต่ดีใจที่เทศกาลหลายๆคนจะนึกถึงบีแล้วมาเม้นให้บี

ขอบคุณจริงๆนะครับขอบคุนมาก ๆที่ยังสนใจผมอยู่แม้ผมจะทำไรให้ไม่ได้เลยก็ตาม
ส่วน sms ที่น้องผักบุ้ง เบล และ อีก 10 กว่าคน ที่smsมาหา คริสมาสบีบอย
ได้รับทุกแมสเสจคร้าบบ รวมไปถึงพี่ตู่ ทีมงานเวอร์จิ้นด้วย ที่ยังsms มาหาบีอยู่
น่ารักจังเลยครับ ที่ยังนึกถึงบีด้วย สิ่งเล็กๆ น้อยๆ นีแหละที่ทำให้ซื้อใจกันได้เนาะ


โชคดีของผมที่มีคนน่ารักอยู่รอบกาย...
โชคร้ายของผมที่ไม่เคยรักษาความรักของใครไว้ได้เลย
.............................


ปีใหม่ ปีที่แล้วจำได้ว่า พี่รมให้เงินไว้ 500แล้วเอาไปเติมน้ำมันรถ
ขับบึ่งไปหาที่พัทยา
ไปพักรร.ไรไม่รุ จำได้ว่านอนไม่ได้เลย เพราะนอนแปลกที่อยากกลับบ้าน เช้าจะรีบขับรถกลับบ้าน
คิดไว้ในใจ 55+ หนีไปนอนในห้องน้ำคนเดียว เพราะดิ้นไปดิ้นมา เกรงใจเค้าอ่ะ เตียงก็เสือกเด้งๆ

ดีใจ ปลื้มใจอีกแล้ว ปีที่แล้ว  พอเค้าดาวน์ปุป ทอสับมา เยอะมาก จากน้องๆ ทั่วประเทศ
เหนือ อิสาน กลาง ใต้ไม่น่าจะมีเนาะ มีปะวะ 55+

มาแฮปปี้นิวเยียร์กับเรา รวมไปถึง sms มาเพียบ อีกสุดๆ เช่นกัน
แต่ปีนี้จะมีใครสนใจเราไหมน้า ...เห้อๆๆๆ แล้วก็เห้อ


แต่ที่รู้ๆๆ  ปีนี้คงไม่ได้ไปเท่วไหน คงนอนอยู่บ้าน
ตอนนี้ คิดจะทำร้าน ไก่ย่างสาหร่าย กับน้ำว่านบีโบเสะ อยู่ หาที่อยู่ อยากไปขายที่สวน เจเจอ่ะ
ให้เจหาที่ให้อยู่  อยากทำไรสักอย่างให้หนุกๆ ตอนแรกกะว่าจะทำของพั้งขาย

พวกข้อมือ สร้อยคอ เข็มขัด เสื้อ ไรเงี้ยแต่ว่า ไม่สำเร็จสักทีโครงการเนี่ย
แล้วก็เสือกจะไปทำไอติมขาย 55+  เค้าก็ด่า ทำไม่เป็นเสือกอยากจะทำ เอาส้มไรมาลองทำดู
ไม่เห็นจะเป็นไอติม 55แล้วจะได้เรือ่งไหมเนี่ย


สุดท้ายเจบอกว่า ก่อนหาที่ได้เค้าจะหาไรมาให้ขาย ปูขายกับพื้นเนี่ยแหละ เท่ดี
กะจะแต่งเซอร์ ๆ มัดผม รวบๆ แล้วเซอร์ๆ ถ้าจะมันส์  ชีวิตนี้ มีหนเดียว อยากทำไรก็ต้องทำให้ดีที่สุด
หรืออยากทำไรก็ทำ  จะได้ไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมา  มันมีไรจะเสียอีกเหรอ

ไม่มีไรจะเสีย มีแต่ได้กับได้เท่านั้นแหละ  แล้วแต่จะคิดว่าได้ไร
ได้หวยบนดิน หรือได้หวยใต้ดินเหอๆ

................................
ปีหน้า ....ไม่ขอไรให้สมหวังหรอก  เพราะไม่เคยสมหวังไรสักกะเรื่อง
ไม่อยากได้อะไร เท่าที่มีอยู่ทุกวันนี้ ไม่ขอให้มันลดน้อยลงไปก็พอ

ไม่เห็นเคยอยากได้ไรเลย  อยากได้งาน555+แค่นั้นอะ อยากได้เสื้อเหลืองเป็นแฟน 55เอิ๊กส์



17.ได้ถ่ายรูปกับน้องพีช รักแห่งสยาม หนังรักแห่งปี555+
บ้าได้อีก ไปยืนถ่ายกับป้ายที่หน้าโรง55+ที่sfx มาบุน

       จบ.ปีนี้คงไม่อัพแล้ว ปีหน้าไม่รู้มีชีวิตอยู่ต่ออีกหรือเปล่า ถ้ามีก็จะมาอัพ

http://www.daraoke.com/idxplay.do?songid=26021&hostId=beeboyza
ถ้ามันกระตุกก็ก็อปลิ้ง ไปดูเองแล้วกันนะ
แวะไปดูความบ้าบีบอย หน่อยปะ 55+ได้อีกนะ นี่น้อยอยู่
มีหลายเพลงนะเอ่อ เอาซี่ วันเดียวร้อง 10 เพลง
เพราะไอเบลบ้าแหละ มาสอนเล่น 55+
-------------------------------------------------------------------------

รูปนี้แหละ (ใช่ป่าวไม่รู้จำไม่ได้)ที่เค้าเอาไปลงหนังสือสัก 10 เล่ม
แต่ได้ซื้อเก็บไว้สักเล่ม ออกไปแล้วยังไม่รู้ตัวเลย
มีมายาชาแนล ดาราเดลี่ มติชน ไทยรัฐ เดลินิวส์ ไรอีกวะ จำไม่ได้ ฮ่าๆ
คือมั่วๆ ไป ได้ลงรูปหมู่ป่าวยังไม่รู้เลย แต่เห็นส่งโปรไฟล์อันนี้ให้สื่อตอนเดินสาย
 
บีบอยกับนายเค้ก  คนนี้ก็แฟนคลับเพียบ เรนเมืองไทยเพื่อนรักเราเอง
บังเอินไปเจอกันที่งาน งานนึงเลยมาถ่ายรูปเล่นกาน
แต่ขอโทด เพ่แก สะแกนรูปมั่ก กว่าจะได้รูปหล่อขนาดนี้ คิดถึงนะเว้ยเค้ก
รูปนี้ บีมั่นใจ เค้กหล่อสุดๆ วะ เพื่อน

บีบอยเปิ้นแล้วก็บิวตี้ บิวตี้อีกแล้ว ถ่ายรูปกับบิวบ่อยมาก 55 บ้าก้องทั้งคู่

รูปเล้กไปไหม ผมอยู่ตรงกลางนะ สว่างๆ อ่ะไม่ครบ10 ขาดใครวะ อ๋อ ขาดอู๋ไปคนนึง

อันนี้เกิน 10 ระ มีพี่เจเจ กับเพ่เพชรจ้า

ตอนอัดเดโมในห้อง จ้อเพราะยังไม่ตื่นดี เช้ามาก

ช่วงเหว๋อ ๆโดนแอบถ่าย เหอๆ มานง่วงนี่หว่า
 
วิน บีบอย และบิวตี้ นักร้องแกรมมี่ ซี้กานที่สุดแล้ว
รักบิวนะ

กับพี่ตูน pd.ค่ายวิทยุยักใหญ่ 95.5 verginhitz
-------------------------------------------------------------
edit รูป 12/12/50 22.59
เนี่ย น้อง ๆน่ารักมาก พากันไปเชียร์ทั้งที่ตกรอบไปแล้ว
เกียรติประวัติในชีวิตบีบอย เล้ยยย.....

โอ้ยไม่รักกันได้ไงอ่ะ เนี่ย รักทุกคนเลยนะครับ
ถึงแม้ว่า บางคนพี่บีจะไม่เคยได้คุยได้สนิทกันมาก่อน จุ๊บๆๆๆๆ
แต่แบบทำแบบนี้แล้วได้ใจมากมายเลย

ขอบคุนนะครับ ที่ทำป้ายให้ขนาดนี้
ขอบคุนที่นั่งแปะป้าย ดูแต่ละอัน เป็นพี่ต้องเข้เกียดทำแน่เลย

ซึ้งใจมากๆ เลย เซอร์ไพรส์ป้ายมาก เยอะมาก
ไม่คิดว่าจะไปกันเยอะขนาดนี้


ขอบคุนปุ๋ย เบล กัส แฟร์ พิค(น้องใหม่) ที่ลงทุนทำป้ายให้

ไม่รู้จะพูดไรก็เกิดมาไม่เคยมีใครทำไรให้แบบนี้
ส่งรูปมา อึ้ง ไปชั่วขณะ น้ำตาซึมเลยอ่ะ กัส เบล

มีกี่ป้ายวะ 7 ปะ
นับแล้ว 7ปะ หรือไงวะ มาตอบหน่อย
แล้วเค้าจะเก็บไว้ให้พี่ปะวะ หรือเอาไปทิ้ง อยากได้มาเก็บไว้
รองอึ ชูก้าก็ยังดี 555 ไอตัวกระรอกที่เบลให้อ่ะ

เราต้องเจอกันอีกนะทั้งหมดเลย เมื่อไหร่จะรวมคนได้ครบทีมวะ
นี่ ได้ข่าวว่าไปป่วนบอร์ดกัน อย่าไปด่าใครนะเว้ย
ช้านนี่จะซวย เค้าจะมาด่าเพ่ ใจปะ เพ่น้อง

ขาดแต่เติ้ล ที่อยู่ไกล กัสขอนแก่น เนาะ
กัสบางที ที่ทอมาหาพี่ไม่ได้รับสายแล้วไม่ได้ทอกลับเนี่ย แปลว่ายุ่งอยู่มากๆ
ตอนนี้พี่บีเปลี่ยนทอสับใหม่ ไม่มีเบอรใครเลย รายงานตัวด้วยด่วนนะทุกคน

เค้กด้วยก็ไม่ได้เจอนานระ (เพราะกูไม่ตื่นเพ่น้อง 55)


คนนี่ยัยปุ๋ยสาวพั้ง

ทำไรกันอยู่วะ เหมือนไปบริจาคไรตามรพ.ไรสักอย่าง 55+

ขำไรกันอ่ะ อยากไปด้วยวะ ขำไรกันเหรอ

ตั้งใจถือป้ายมั่กๆ น้องกัส มาหาเสียงเหรอฮ่าๆ กัสแม่งเหมือนมาหาเสียง
  
ขำอันนี้สุดๆ กัสแฟร์ เบล อิฟ แกจะบังหน้าเพื่อ 555+

ดูรูปแล้วยิ้มอ่ะ รักทุกคนเลยนะครับ
ต้องเจอกันนะ
ปุ๋ยสันยา กับพี่แล้วนะ จะตามไปถ่ายรูปทุกงานที่ปุ๋ยว่างอ่ะ
ยิ่งบ้าก้องอยู่ 555+
อยากได้ป้ายมาเก็บไว้วะ...
ปล. น้อง ๆห้ามไปด่าใครนะ แค่นั้นแหละ ที่จะขอ
เม้ากันเองได้แต่ห้ามด่าใครเน้อ มะดีๆ เด๋วรอแฉทีเดียว 555+
แต่งหนังสือ แฉ แข่งกะเฮเลนดีปะ 55+อะล้อเล่ง
----------------------------------------------

คนเรามักจะมีหลากหลายอารมณ์ วันนี้เอาไป 2 โหมดแล้วกัน
โหมดงาน กับ โหมดมุมนึงของฉันที่มีให้เทอ

โหมดที่ 1
โหมดงาน

ขอแสดงความดีใจ กับพวกที่โหวตให้ v.7ออกด้วยนะครับ
คุนทำสำเรดแล้ว
คะแนนโหวตออกเยอะที่สุดเลย ไม่น่ามาอัพบอกเลย อยู่ดีๆ ไม่ว่าดี
555+
ก็คนมันจิงใจนี่หว่า โหวตกันผิดปะครับ ไม่ใช่ให้มาโหวตเชียร์นะ
เชียร์คือออกนะ

ใครสำนึกผิดมาเม้นบอกด้วยจะได้ดีใจ
เหอๆ

ใครไม่เคยตัวเป็นๆ แบบขยับได้ก็ดูเอาๆ ฮ่าๆ รั่วซะไม่มี

ก็รู้อยู่คนเกลียดเยอะ ไม่ได้โง่นะเว้ย
ต่อหน้าพูดดี ลับหลังจิกเนี่ย 
แต่ไม่คิดจะแนวนี้ 555+
ไม่รู้จะแก้งบีกันทำไม 
เวรใดใครก่อ
หากใครจะเชียร์แต่ไม่เข้าใจก็แล้วไป แต่ติดมาถึง 10
คนก็ดีใจแล้วอ่า

แล้วเราก็มีความสามารถแค่นี้ก็เลยตกรอบฮ่าๆ คงแต่งตัวแรงไปหน่อย 55
ตามสไตล์บีบอยนั่นแหละ
น้องๆ บีบอย ช่วยรวมหัวกัน  ร้องไห้ด้วยกันมา
ฮ่าๆๆ 
ล้อเล่นน่า เราคงไม่เหมาะจิงๆ เราไม่ดีพอ แง้


อะเอาคลิปมาให้ดูอีกหน้าแล้วกัน   (หน้าที่แล้วก็มี)
คิดถึง...ช่างเหอะ รอลุ้นงานอื่นอีกดีกว่า
งานพิธีกรช่อง 5 แต่ว่าไม่อยากจะหวังอะไรนักเหรอ
ตอนไปออดิชั่น มีแต่คนในวงการ ดัชชี่ งี้ ปีที่แล้วมั้ง
แล้วก็เด็กโมฯอื่นๆเพียบเลย
แต่เราก็พูมใจที่ท่องสคริป 10 นาที แล้วเทคเดียวผ่านเลย
พี่เค้าชมเป๊าะเลย เห้ยทำได้ไงเนี่ย

ฮ่าๆ คนมานจำแม่นหนิหนา แต่วันนั้น ยังไม่ค่อยเล่นกล้องเท่าไหร่
ยังไม่ได้แบบสนิทกับพี่ๆ ทีมงานเท่าไหร่เลยไม่ก้าบ้ามาก
กัวจะล้นเกิน เหอๆ

ที่รู้ๆ กรูเล่นบอลไม่เป็น ไม่เก่ง เล่นเป็นโกลด์ดีกว่า
ง่ายดี ง่ายปะวะ

ใครรักพี่บี พยายามเชียร์และขอกำลังใจให้หน่อยน้า
เป็นรายการวัยรุ่นไทยที่มีใจรักด้านการกีฬาทุกประเภทอะ
ยังรองานอื่นอีก  
...จะได้มีตังกินข้าว แหะๆ


.........
ที่ผ่านมามันคือเกม
เราก็รู้ว่าอะไรคืออะไร แค้นใจไปทำไม
ใครทำเราใช่ว่าจะอยู่ในวงการนี่ได้ตลอดไป
เราไม่ดีเองแหละ เราไม่เก่งพอ เรามันโง่ดักดาน
]]> Mon, 10 Dec 2007 08:59:35 +0700 /entry-56 http://beeboyza.storythai.com/200711/entry-55
คงมีหลายๆ คน ไม่เคยเห็นบีบอยแบบขยับๆ ได้
นานๆ จะมีคนเอาก้องมาถ่ายเราสักที  ลงซะหน่อย  รักบีบอย
กรุณา อย่ามาโหวตให้ผมนะ 555
จะตกรอบเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย 555+




ตอนนี้บีบอย ประกวด ดีเจ 95.5 เวอร์จิ้นฮิต คลื่นฮิตอันดับ 1ของคนกทม.

http://www.virginradiothailand.com/hitz/
ฟังผ่านเวปได้ที่นี้น้า  เพ่บี ได้จัดไปแล้วตอนเช้าออนแอร์กับพี่เจเจ
ตอน 6.00-10.00 ต้องตื่นเช้ามาก เหนือ่ยสุดๆเลย




http://www.virginradiothailand.com/hitz/event/realitydj/

กดลิ้ง ไปดูเพื่อน ร่วมรุ่น บีบอยกันครับ  ตามอุดมการ�